De paradigmastrijd (4)

Geplaatst op door
5

Typisch paradigma 2

De Volkskrant (23 juli 04): ‘Het conflict blijft gegijzeld door twee leiders die beiden even onmachtig als onwillig zijn een uitweg te vinden’.
Typisch paradigma 2.

Ferry Biedermann, Volkskrant (27 juli 04): ‘Ariël Sharon en Yasser Arafat zijn mogelijk de slechtste leiders waartoe Israëliërs en Palestijnen veroordeeld zijn. Ze staan al tientallen jaren in het centrum van het conflict en ze zijn er beiden niet in geslaagd hun volkeren vrede, veiligheid en deels welvarendheid te brengen.’
Typisch paradigma 2.
Lees verder →

De paradigmastrijd (3)

Geplaatst op door
5

Een persoonlijk verhaal.

Eens zat ik zelf in paradigma 1, zonder daar bij na te denken. Via een korte periode in paradigma 2 ging ik naar 3 en uiteindelijk naar 4. Dat voelde als ‘de schellen vielen me van de ogen’, en het was niet leuk. Pijnlijk om te erkennen dat ik het al die tijd niet goed had gezien, en pijnlijk omdat het invloed had op vriendschappen die me dierbaar waren. In mijn visie is er geen weg terug. Misschien zijn er voorbeelden van, van mensen die een omgekeerde reis door de paradigma’s maken, maar ik ken ze niet. (Of misschien één, de historicus Benny Morris, een geval op zich). Ik kan uit mijn huidige positie heel goed zien wat mensen in paradigma 1 bezielt. Ik bedoel letterlijk: bezielt. Waarom ze over het beloofde land geen kwaad willen horen. Ik kan dat begrijpen omdat ik er zelf ben geweest. Niet alleen in het letterlijke land, maar in dat paradigma dat op zich haast een land is, met een eigen taal, eigen begrippen, een eigen folklore.
Lees verder →

Vakantie in eigen land

Geplaatst op door
3

Met Helma die in Gaza Halima heet even een uitje, met een klusje voor Stichting Kifaia onder de arm. Dertien minuten met de pont over het IJ en je denkt dat je in een ander land bent. Oud havengebied, lege dokken, schepen waarvan je niet kunt zien of ze nog kunnen varen, een olifantenkerkhof maar dan voor afgedankte trams die staan te verroesten. Veel kunstenaars die hier hun atelier hebben. En één klein restaurantje. Mensen met kinderen. Een paar honden.

dode trams
Lees verder →

De paradigmastrijd (2)

Geplaatst op door
6

Waarom is nu uitgerekend dit historische conflict over Israël en Palestina zo lastig, en waarom verstrikken we ons zo makkelijk in een paradigmastrijd? Waarom is er, om een voorbeeld te nemen, nog steeds geen sprake van een brede beweging om te helpen het conflict op te lossen, zoals dat er uiteindelijk wel kwam bij de anti-apartheidsstrijd? Waarom hoor ik zoveel mensen binnenskamers kritiek uiten op Israël maar er van terugschrikken om dat in het openbaar te doen?
Lees verder →

De paradigmastrijd (1)

Geplaatst op door
17

De paradigmastrijd, geillustreerd aan het Palestijns/Israëlische conflict.

Wanneer meningen botsen gaat het vaak dieper dan dat mensen toevallig ergens over oneens zijn, of misschien te koppig zijn om te zien dat er ook een andere kant is. Bij sommige conflicten zijn de verschillende visies fundamenteel, en zal elke poging tot discussie de andere kant alleen maar versterken in het eigen oordeel. Een hulpmiddel om dat te begrijpen is het begrip ‘paradigma’. Te vertalen als: een kijkhouding, een bril waardoor we de werkelijkheid bekijken. Het verschil tussen een mening en een paradigma is dit: bij een mening zeggen we: dat vind ik zo. Bij een paradigma: dat is zo.
Lees verder →

Wat er gebeurt in Gaza (1)

Geplaatst op door
2

Toen ik werd gebeld door de Wereldomroep of ik commentaar wilde geven op de situatie in Gaza heb ik nee gezegd. Ik had het ook alleen maar uit de krant. Ik zat in Frankrijk, niet in de buurt van het internet of de email waarmee ik met Gaza kon communiceren, of het commentaar kan lezen van de mensen op wie ik vertrouw: het wekelijkse bericht van oude veteraan Uri Avnery, bijvoorbeeld, de artikelen van Amira Hass, een van de twee Israëlische journalisten die Arabisch spreken en in de Palestijnse gebieden werken (de andere is Gideon Levy) of de berichtgeving op de Electronic Intifada, deze keer van Arjan al Fassed en de artikelen in Al Ahram, het Egyptische weekblad. Niet dat zij het altijd 100% met elkaar eens zijn, hun inschatting van Arafat verschilt bijvoorbeeld nogal eens, maar bij elkaar gelezen, en gecheckt aan wat ik weet uit ervaring doordat ik vaak in Gaza ben krijg ik een beeld dat betrouwbaarder is dan wanneer ik alleen maar de Nederlandse dagbladen lees.
Lees verder →

Vergrijzing (2)

Geplaatst op door
5

We hebben het hier op mijn weblog en in de discussie op de SP-site al vaker gehad over de ‘vergrijzing’. Mijn stelling was dat er een kunstmatige generatiestrijd gemaakt wordt waarbij de jongeren is wijs gemaakt dat zij de kosten moeten opbrengen voor al die ouderen, en de ouderen op hun beurt kwaad worden: hebben we daarvoor al die jaren onze premies betaald? En wie hebben er jarenlang hard gewerkt om er voor te zorgen dat de jongeren het nu goed hebben? Een gesuggereerde kloof die niet nodig is. Lees nu ook Jan Marijnissen, het stond gisteren in het NRC en vandaag op de SP site: de zogenaamde vergrijzing wordt door het kabinet gebruikt om de bezuinigingen in de sociale sector door te douwen. Goed stuk.

Terug van vakantie

Geplaatst op door
3

Vakantie1

Een slaperig dorpje vlak bij Verdun. Zwemmen in de Meuse. Eten met vrienden. Negen uur per nacht slapen. Lezen. Denken. Vrienden die een huis hebben in de buurt. Familiefeest met kindertjes. De hond Kees. Brocantes af. Gustaaf kocht stoeltjes. Geen tv, geen kranten, geen internet. De tijd stond stil. Boodschappen in Verdun. De oorlog is hier nog niet afgelopen, niet een oorlog van nu, niet de vorige, maar die daarvoor. Overal monumenten, begraafplaatsen, op de brocantes verroeste helmen met kogelgaten er in. Bijna verlaten cafeetjes in bijna verlaten dorpen. Maar de zon scheen. Pas in de trein terug, bij Rotterdam, begon het weer te regenen. Thuis.
Lees verder →

Vakantie

Geplaatst op door
3

Vakantie is als je rustig kunt werken.
Vakantie is als je niet weg hoeft.
Maar nu ga ik toch echt een weekje doorbrengen zonder internet en dus zonder weblog.
Op dringend advies van het hoofd arbodienst hier in huis, Josephine, die vond dat ik te veel uren zat te tikken.
‘D’r armen werden er muizig van’, aldus Josephine, ‘en mensen met muizige armen daar heb je niks aan want die krijgen de blikjes niet meer open. Dus ik stuur haar een week weg. ‘
Aldus besloten.
De paradigmastrijd komt later.
Tot over een week.