Gisteren in Utrecht kwamen een paar leden van Rood bijeen in de stationsrestauratie, aangereisd uit Nijmegen, Haarlem, Almelo en Utrecht. Doel: een actieplan te bedenken om wat te doen aan Palestina.
Rood en Palestina
5
Veiligheid en de muur
Heeft Israël dan niet het recht zich te verdedigen tegen zelfmoordaanslagen? Hebben de burgers van Israël geen recht op veiligheid?
Israël probeert de afscheidingsmuur aan de buitenwereld te verkopen als een maatregel die alleen bedoeld is voor de veiligheid. Een simpele gedachte: zet een hoge muur tussen de beide volken, en de rust keert weer. Ook de Nederlandse media willen nog wel eens in deze mythe geloven, hoewel nu de bouw van de muur gestadig vordert, en iedereen op de kaart kan zien hoe dat er uitziet en de gevolgen kan horen langzaamaan meer kritiek komt.
Lees verder
Nieuwe aanval op Gaza
Ondertussen is er weer een nieuwe invasie gaande in de Gazastrook, deze keer met aanzienlijk minder belangstelling van de media dan tijdens de ‘Operatie regenboog’ in al Zeitoen en Rafah. Nu is Beit Hanoun, een landelijk stadje in het noorden, dat al een keer half verwoest was het doelwit. Het excuus van het IDF: er worden vandaar uit zelfgemaakte kassem raketten afgeschoten op Israël.
Lees verder
Recht boven macht
Twee landen die zichzelf regelmatig op de borst slaan dat ze democratiën zijn in een barbaarse wereld, twee landen die de internationale rechtsregels met voeten treden als ze dat zo uitkomt: De VS en Israël. Beide landen hebben de twijfelachtige eer de enige democratiën te zijn waar martelen is gelegaliseerd, en verdachten kunnen worden opgesloten zonder proces en zonder rechtsbijstand. Maar dit is de keerzijde van een democratie: in sommige gevallen moeten de machtshebbers het hoofd buigen voor de uitspraken van het Hooggerechtshof. Twee keer kleine, maar symbolisch belangrijke winst voor wat een werkelijke democratie hoort te zijn.
Lees verder
Srebrenica
Ik heb een paar jaar lang in de Balkanlanden gewerkt, met trainingen rondom geweld tegen vrouwen en kinderen, trauma en seksueel geweld. Het ging niet alleen om de slachtoffers van persoonlijk geweld, maar ook om wat er gebeurt na een oorlog. Als de mannen uit de oorlog terugkomen, daders zowel als slachtoffers, neemt het geweld in gezinnen toe. Dat is bijna overal ter wereld zo. Dus hebben we ons niet alleen bezig gehouden met de opvang van de slachtoffers, we hielden ons ook bezig met de hulpverlening aan mannelijke daders, moeilijkheden binnen gezinnen, slachtoffers van oorlogstrauma’s, met het trainen van politie en justitie. Dat werk is inmiddels opgehouden, maar ik voel me nog erg betrokken bij de regio. Ik werkte en was in Kroatië, Servië, Bosnië, Albanië en Kosovo. Ik vind dus ook dat het hoofdstuk Srebrenica nog niet is afgelopen, het boek nog niet gesloten kan worden, en heb dus van harte de volgende Open Brief mee ondertekend.
Open brief aan de regering en volksvertegenwoordigers van Nederland
Hulp aan overlevenden van Srebrenica mag niet stoppen!
Lees verder
Taart en opwinding
Het was gisteren echt Ronald z’n dag in de senaat. Eerst de huursubsidie, toen het omroepstelsel en het voortbestaan van BNN, toen de herindeling van de Achterhoek. En allemaal voorbereid met speeches en veel feitenmateriaal. Waar we als senatoren niet allemaal een mening over moeten hebben. Ik word wel eens een dag wakker dat ik helemaal geen mening heb, maar daar kun je als volksvertegenwoordiger natuurlijk niet mee aan komen zetten.
Emmen en Kalkiliya
Toen we met onze SP delegatie in Palestina/Israël waren bezochten we ook Kalkiliya, het stadje op de Westoever dat het eerste slachtoffer was van de apartheidsmuur. Aan drie kanten ingesloten, alleen mensen met een vergunning konden er nog in en uit, en dat alleen te voet.
Lees verder
Opstand in de Jordaan
Terwijl ik de blik gericht houd op Gaza en Den Haag vond hier om de hoek een geslaagde opstand plaats. De Gemeente Amsterdam was op het idee gekomen om van de Westerstraat weer een grachtje te maken. Ik zag het wel voor me, drie jaar in de rotzooi en dan een mooi stukje water in plaats van die rottige parkeerplaats. Maar de winkeliers kwamen in actie. Die hebben zich daar gevestigd omdat er twee keer per week markt is, en daar halen ze hun voornaamste klandizie vandaan. Niet alleen zouden ze minstens drie jaar moeten overleven dat de Westerstraat er opengebroken bij ligt, maar daarma is de maandagmarkt weg. Behalve dat: de meeste huizen in de Jordaan staan gammel op hun fundamenten. Dat kan ik bevestigen, want mijn huis dreigde om te vallen, en staat na een vreselijke verbouwing van een jaar en een navenante lening die ik daar voor moest sluiten weer stevig – maar hoeveel huizen gaan verzakken als er gegraven gaat worden? Lees verder
Angst voor de migrant (1)
Bij terugkomst, stapel kranten doornemen. Goed stuk van Anne-Ruth Wertheim in het NRC van 19 juni, onder de kop: Als we niet oppassen, zal onze angst voor de immigrant uitmonden in massaal racistisch geweld.
Mij uit het hart gegrepen. En vervolgens kom ik haar tegen als we alletwee in een interview voor de IKON radio zitten. We zien spontaan veel verwantschap in wat we doen en waar we ons zorgen over maken. Ik ben ontzettend blij met ieder mens die op dit moment aan de alarmbel hangt, en zich er voor inzet dat we tot bezinning komen.
Wertheim valt Dijkstal en Pronk bij, die in hun zorg om wat er op het ogenblik in Nederland gebeurt vergelijkingen maakten met de jodenvervolging, waar ze vervolgens ongenadig op afgerekend werden. Maar, vraagt Wertheim zich af, waarom zouden we geen vergelijkingen mogen maken? ‘Elke genocide begint met stigmatiserend geregistreer en groepsgewijze uitwijzing. Het is juist nodig buitengewoon alert te zijn op vormen van racisme die mogelijkerwijze de voorboden zijn van grootschalige geweldsuitbarstingen. Als de joodse historie ons iets leert, is het dat wat met pesterijen en vernederingen begint, met massamoord kan eindigen’ schrijft ze.
Lees verder
Solidariteit en feest
Twee feesten, zaterdag. Totaal verschillend en toch hetzelfde: alletwee gingen ze over solidariteit.
’s Middags in het Vondelpark de peace picknick van Meeting the Enemy, een ontmoeting tussen in Nederland wonende Palestijnen en Israëli’s, met ruimte voor iedereen die daar bij wil horen. Dus zat er een bont gezelschap in het gras, met een karrevracht aan inheems en uitheems voedsel. Jonge mensen die zich half-Palestijns en half-Nederlands noemen (waarom niet helemaal Palestijns én helemaalNederlands, vroeg ik). Mensen met een dubbel staatsburgerschap: Israëlisch en Nederlands. Iemand die zich een ex-Israëli noemde. Discussie. Interessant toch dat iemand zich wel een ex-Israëli of een ex-katholiek kan noemen, maar niet een ex-jood. Anneke en Eddy van Een Ander Joods Geluid. Sietse Bosgra, oude Zuid-Afrika activist die zich nu voor de Palestijnse zaak inzet. Een paar mensen van een groep joodse Amerikanen die in Nederland leven. Twee vrouwen uit het voormalig Joegoslavië, met een gemengde Servische en Kroatische achtergrond, een Marokkaanse. Een Nederlandse die met een Palestijn is getrouwd. Babies. Schoonmoeders. Vriendinnen. Als deze groep mensen het toch voor het zeggen had, dan was het afgelopen met bezetting en onderdrukking en oorlog.
Lees verder