Even voorstellen: de leden van de afdeling in oprichting van de Staatsliedenbuurt, Amsterdam: Metaxa en Dorus. Metaxa brengt als voormalige Griek de allochtone dimensie mee de partij in, samen met Josephine met haar Turkse achtergrond.
Dorus is een authentieke autochtoon.
Kranten lezen, SP website. Jan Marijnissen Wat het kabinet nu weer wil, bij name van minister Brinkhorst. Doorwerken óók na je 65ste, afschaffing van de 36-urige werkweek, minder ontslagbescherming, één maandsalaris maximaal bij ontslag, alléén voor de witte boorden. Blauwe boorden krijgen helemaal niks.
Hopelijk komt er nu eens massaal protest.
Ik dacht aan de demonstratie van het FNV, laatst op het Plein. Ik had er nog foto’s van. Mooie koppen.
Lees verder
Achter de schermen gaat de oprichting van de PS (Partij der Staartigen) gewoon door.
Hier bij de eerste afdeling: de dames Gonzo en Lassie van de afdeling Transvaal, in Amsterdam.
Morgen de afdeling Staatsliedenbuurt.
Afscheid van Gaza, altijd moeilijk. Wij kunnen weg, zij niet.
Ik wou dat ik bij grenspost Erez had kunnen filmen. Hoe we daar stonden te wachten achter en hek met veel prikkeldraad, tussen de Palestijnen, alsof we gevangenen waren, tot het de soldaten in de verte goeddunkte dat we door de draaihekken naar voren mochten lopen.
Lees verder
Laatste ochtend. We moeten erg bijtijds weg om er een beetje zekerder van te zijn dat we dat akelige checkpoint Erez tijdig doorkomen. Jan deed er de laatste keer twee en een half uur over, inclusief zich tot op zijn onderbroek uit moeten kleden. De laatste keer dat ik er gefouilleerd werd vroeg de meisjessoldaat der naam van mijn parfum aan me. Misschien ruikt ze nu ook naar Knowing.
Lees verder
Vandaag inplaats van mijn verhaal een gast: het verslag van Joes Meens
“Never a dull moment…”
Een van de grootste uitdagingen in het werken in de Gazastrook is dat je altijd komt te staan voor verrassingen (prettige en onprettige) waarop je onmiddellijk in dient te spelen. Anja schreef dat ook al vaker. Je kunt vantevoren organiseren en plannen wat je wil, je weet pas waar je aan toe bent als je hier bent. Soms is dat uitermate frustrerend, want het begint al op het vliegveld in Tel Aviv. Mag je door zonder gedoe, is je bagage wel meegekomen?
Dan de hobbel van Erez, mag je de grens tussen Israel en Palestina wel over? Reeds twee keer troffen we een gesloten deur, wat we ook probeerden, er zat niets anders op dan teruggaan naar Jerusalem en daarna naar huis. Deze keer is het a real piece of cake, we waren nooit sneller hier.
Lees verder
Ik hoor het net van Ruud, gisteren heb ik de prijs gekregen voor Journalist voor de Vrede, van het Humanisitsch Vredesberaad.
Hartstikke leuk natuurlijk.
En weer een manier om aandacht te vestigen op ons werk hier in Gaza.
En hier komt het persbericht, met dank aan Alejandra die het me mailde.
Lees verder
’s Avonds op bezoek bij Henri en Liesbeth. Een Nederlands stel dat hier al meer dan tien jaar woont. Hun zoontjes zijn hier geboren, twee blonde Hollandse jongetjes die vloeiend Arabisch spreken. Henri schenkt als altijd de glazen gul vol. Met een beetje te veel wijn op gaan we weer naar huis, dit is de laatste keer dat we in Gaza bij ze op bezoek zijn want ze vertrekken, naar Libanon.
Lees verder
Het zuidteam is door het checkpoint. Nieuwe regels: gewone auto’s mogen er niet doorheen, alleen taxi’s. Dus hebben ze vandaag een taxi gehuurd. Ik heb ze al een tijd niet gezien, en Joes en Eelco heel lang niet. Yoessef en Kassim zijn er weer en worden door de mannen omarmd en op de rug geslagen, ze zijn broers die in Rafah wonen, erg gemotiveerde werkers, we zijn ontzettend op ze gesteld.
Lees verder
Ramadan met rode ogen van het huilen, Dalia bleek, ze hebben Machmoud van negen maanden achter moeten laten bij de intensive care van het ziekenhuis, zo te zien in coma. Maar gelukkig, een paar uur later blijkt het gevaar geweken, als Joes met ze mee is naar het ziekenhuis vinden ze een jongetje dat gewoon huilt en baba, baba roept.
Lees verder
