Anja Meulenbelt
:: Weblog

We doen de discussie nog eens over

Het is bekend, het is meer dan bekend, het is dezelfde knuppel in een al lang bestaand hoenderhok. Ja, vrouwen zijn in doorsnee meer buitenshuis gaan werken dan vroeger, maar vaak in kleinere banen, vooral wanneer ze een gezin hebben – met kinderen. Tegenwoordig is het ‘anderhalf-kostwinners-model’ in de meerderheid. En dat komt erop neer dat nog steeds 48% van de Nederlandse vrouwen niet geheel van eigen inkomen zou kunnen leven, maar, zoals dat nu zo vrouwvriendelijk door de media waart, ‘op de zak van een man teren’. Of dat niet schandelijk ouderwets is? Ja nou! Die arme uitgebuite mannen die met zo’n luxe vrouwtje zitten dat thuis een beetje tut met de kinderen, voor ze naar haar yogaklasje gaat om zichzelf te ‘ontplooien’, dat die mannen dat nog nemen, zeg!
(meer…)

Ik schreef dit stuk in 2007. Het was een herhaling van wat ik schreef in 2004, en dat was een samenvatting van wat ik schreef in een boek in 1997 (Chodorow en verder) en dat was een weergave van lezingen en lessen die ik al vele jaren gaf. Ik beloof over een jaar of wat weer een frisse nieuwe versie van hetzelfde.
(meer…)

Drie modellen

Grofweg hebben moderne vrouwen drie levensmodellen waaruit ze kunnen kiezen: ze kunnen (Andreas Kinneging) hun werk opgeven als ze kinderen krijgen, en fulltime huisvrouw en moeder worden. Ze kunnen (Heleen Mees) kiezen voor carrière, wat vaak neerkomt op het afzien van kinderen en soms ook van een partner. En ze kunnen proberen om beide werelden, gezin en werk, met elkaar te combineren. Op dit moment is dat laatste model onder de Nederlandse vrouwen het populairst. Het betekent wel, in de meeste gevallen, een stapje terug doen in het werk. En zo krijg je het anderhalf-kostwinnersgezin, waar Mees en Kinneging zo misprijzend over doen, zij het beide uit diametraal tegenover elkaar staande motieven. Want Kinneging denkt alleen aan de kinderen en niet aan de vrouwen, en Mees denkt alleen aan de vrouwen en niet aan de kinderen.
(meer…)

Het is goed dat ik het klassieke werk van Edward Said weer eens lees, Oriëntalisme, uit 1978. Said, als Palestijnse Amerikaan die zich oorspronkelijk vooral bezighield met literatuur, beschreef daarin de recente geschiedenis van de westerse blik op ‘het oosten’. Die blik wordt onder andere gekenmerkt door alles wat ‘Arabisch’ is te zien als achterlijk, en/of exotisch. We nemen waar: woeste, maar woest aantrekkelijke mannen en onderworpen, maar zwoele vrouwen. Liefst gesluierd, maar verder zo bloot mogelijk afgebeeld.
(meer…)

(De vrouwen van de Anna Bijns stichting, 1985, foto Diana Blok Van links naar rechts: Caroline van Tuyl van Serooskerken, Elly de Waard, Renate Dorrestein en Anja Meulenbelt)

Het is onvermijdelijk dat bijna alle thema’s die eens in de vrouwenbeweging opkwamen herhaald moeten worden – want emancipatie is niet een zaak die je op een dag hebt bereikt en die daarmee voorgoed voltooid is. Het is zoals bij alle verworvenheden van sociale bewegingen een kwestie van twee stappen voorwaarts en een stap terug.
(meer…)

Interessant gezelschap in café De Eland, al niet meer zo piep. Wat niet anders kan, want het zijn voormalige medewerkers van het reeds lang ter ziele zijnde weekblad De Nieuwe Linie. Helaas, want ik zou nu met zo’n weekblad erg blij zijn omdat er geen enkele krant/weekblad/maandblad meer is waar ik me werkelijk thuis bij voel. En ook geen plek waar ik met redelijke kans van slagen nog een artikel geplaatst krijg, zoals vroeger.
(meer…)

(Amina Wadud)

Ik ben aan een nieuw boek bezig, terwijl ik nog aan de correcties ben van mijn volgende dat Het jawoord gaat heten. Een liefdesgeschiedenis. Het moet in november uitkomen. Maar ik ben alweer aan mijn volgende boek, over feminisme. Hier voor de nieuwsgierigen een fragment – een hoofdstukje. Het is de eerste versie, vanochtend geschreven, dus let niet op spelfouten en rare lange zinnen. Het kan ook nog zijn dat ik het verhaal anders ga ordenen.

Feminisme uitleggen in China
(meer…)

In een van de boeken van haar die ik uit de kast trek zit een brief van haar aan uitgeverij Sara, die drie van haar boeken uitgaf. In het Nederlands schrijft ze ons: “ik verheug mij op kennis te maken met u. Maar omdat ik moet van Holland naar London vertrekken op 5 juni, het spijt me dat ik kan niet uw uitnodiging voor het avond 4 juni aannemen. Mijn gezond is niet helemaal goed en ik moet wat voerzichtig zijn. Ik probeer nog steeds een beetje Hollands te schreven, vergeef mijn fouten, alstublieft!”
(meer…)

Adrienne Rich is dinsdag overleden. Ze is twee en tachtig geworden. Ik heb haar nooit ontmoet, maar ze was belangrijk voor me, en voor het feminisme. Ik kom er nog op terug.

(Gary Barker)

Gisteren in Felix Merites een inspirerende en stimulerende globaliseringslezing, gegeven door Gary Barker, die in Brazilië werkt met jonge mannen in de favela’s, de achterbuurten. (Te lezen in het artikel van Rob Vreeken in de Volkskrant van zaterdag)
(meer…)