Dagboek 5 april 2006

Veel pers gisteren, bij de presentatie van het manifest, (tekst stond gisteren op het weblog) wel vijf camera´s van verschillende tvprogramma´s, gewone camera´s en schrijvende pers niet geteld. Wat er in dat manifest staat is niet de reden dat het journaal er aandacht aan gaf, al moest het concurreren met Verdonk die zoals verwacht ja heeft gezegd, wel wie het waren die het zeiden. Natuurlijk was er een vraag van de pers of dit geen aanval was op de huidige regering, en natuurlijk zei Tineke Lodders van het CDA dat dat de bedoeling niet was, en Dijkstal had me nog verteld dat dat de reden was waarom het manifest pas na de gemeenteverkiezingen was gepresenteerd, maar natuurlijk kan iedereen die kan lezen weten dat het wel degelijk gaat omkritiek op het huidige regeringsbeleid.
Lees verder

Eén land, één samenleving

Vanochtend al in Volkskrant en Trouw, straks de persconferentie in Nieuwspoort, het manifest van een aantal oud-politici. De gehele tekst, wel lang, hieronder. Ik heb het meest relevante gedeelte vetgedrukt.
De ondertekenaars: Hans Dijkstal (VVD), Bas de Gaay Fortman (GroenLinks), Jos van Kemenade (PvdA), Tineke Lodders (CDA), Anja Meulenbelt (SP), Jan Terlouw (D66), Kars Veling (ChristenUnie) en initiatiefnemers Rinus Penninx (hoogleraar etnische studies UvA), Mohamed Rabbae (Genoeg is genoeg).
Lees verder

Dagboek 3 april

Het ziet er naar uit dat ik weer naar Gaza ga, met vaste reisgenoot van stichting Kifaia Joes Meens. De toestemming van het Israelische leger is binnen, de papieren liggen klaar, als er tussen nu en woensdagmiddag dat we bij Erez de grens over moeten niets gebeurt zitten we daar woensdagavond.
Lees verder

Dagboek 2 april 2006

Zondag. Kerk en familie. Mijn minifamilie. Kind komt vanmiddag om te helpen met het installeren van een DVDbrander en een digitaal opnameding voor de tv. Kan ik eindelijk weer eens naar Nova (te laat op de avond) en Buitenhof (ben ik naar de kerk) kijken. Ik heb alvast het geluid op mijn computer geinstalleerd en vind dat al heel stoer van mezelf. Dan gaan we eten met de vrouw van mijn vader. Ze krijgt nog een achterstallig verjaarscadeautje van me. Ik weet nooit hoe ik haar voor moet stellen, we schelen maar een paar jaar en ze is dus niet bepaald mijn stiefmoeder en van zichzelf ook weinig stief. En zomaar een vriendin is ze ook niet al is ze dat wel, ze is onmiskenbaar familie. Dus hoe noem je dat? Maar niet dan. Ik kan me erg verheugen op een dagje familie, ik probeerde dat wel eens aan kind en stief uit te leggen, ik word daar zo gewoon van. Ik weet niet of dat klonk als een compliment maar ik meen het, zo van: dan is het leven weer zoals het hoort. Bij de mensen waar ik zo vanzelfsprekend van hou. Gewoon gewoon.
Lees verder

Handen, voeten en manieren

Verdonk stak de hand uit naar een imam die weigerde die te schudden. Dominee Kempenaars uit Elburg wil niet met de leerlingen van een reformatorische school op bezoek naar een moskee omdat ze dan hun schoenen uit moeten doen. Het gaat om het leggen van grenzen. Wie past zich aan aan wie en hoe ver gaat dat? Plasterk probeert in de Volkskrant een paar criteria te noemen die misschien nog eens kunnen leiden tot een consensus in welke mate we ons aan elkaar aanpassen. Of daar in ieder geval een discussie over kunnen voeren.
Lees verder

Islamitisch onderwijs: een bezoek

(Sorry jongens en meiden, dat niet iedereen op de foto staat!)

´Als het Openbaar Onderwijs meer tegemoet was gekomen aan de wensen van islamitische ouders dan zouden we destijds niet het initiatief hebben genomen om islamische scholen op te richten´, zegt algemeen directeur van de Simonscholen, Ismail Taspinar. Een simpel voorbeeld: ouders vroegen aan een school om er op te letten dat hun kinderen bij de tractaties geen worstjes te eten zouden krijgen, omdat hun kinderen geen varkensvlees eten. Dat kon niet, zeiden de leerkrachten, want dan zouden ze sommige kinderen apart moeten behandelen en dan zouden de kinderen boos worden op de juf.
Lees verder