Dagboek 22 oktober 2005

Bericht dat Karin Adelmund is overleden. Daarvoor Andre van der Louw. Andre was 71, te jong om dood te gaan vind ik. Ik kende hem niet persoonlijk, maar hij was natuurlijk zo’n gezicht dat bij een tijdperk hoorde, en dan is het wennen dat hij al verleden is geworden. Karin was 56, en haar heb ik wel gekend. Jonger dan ik. Dus schokkender en verdrietiger. Vrienden die ouder zijn dan ik, in de zeventig, beginnen na te denken hoeveel jaren ze nog hebben en wat ze met die jaren willen doen. Ook ik, zestig, merk dat ik meer overweeg waar ik mijn tijd aan wil besteden dan vroeger, toen de tijd nog niet op leek te kunnen. Ik dacht altijd dat je met het stijgen der leeftijd geduldiger en rustiger zou worden. Ik merk het tegendeel. Ik ben ongeduldiger dan ooit en denk steeds vaker: is dit mijn energie en aandacht waard, wil ik hier echt mijn tijd aan besteden, is dit de moeite waard?
Lees verder

Emancipatie en Marokko

(Mijn camera en mijn computer deelden even elkaars waarden en normen niet, en deden alsof ik daar niets meer over te zeggen had. Dus was het gisteren een heel geklooi om de foto’s op het weblog te krijgen. Camera en PC zijn het nu na ferm ingrijpen, leve een sterke overheid, morrend eens geworden. Dus hier gaan we weer, een dagje te laat.)

De VPRO, Tegenlicht, organiseerde een filmvertoning – met debat, in de Balie, onder de titel ‘Arabische vrouwen aan de top’, op 18 oktober. Het is een aardig initiatief om in een voorvertoning een discussie aan te gaan met de mensen die het meest bij het onderwerp betrokken zijn, en dat zijn, in dit geval, Marokkaans-Nederlandse vrouwen (en mannen), waarvan er ook veel in de zaal zaten. Een levendig gesprek, met vele verschillende meningen en ervaringen.
Lees verder

Multiculturalisme en racisme (5)

Een van de leerstukken van het nieuwe racisme is dat sommige culturen met elkaar botsen, of specifieker, dat de islam onverenigbaar zou zijn met de ‘westerse waarden’. Ook daarbij wordt zelden gekeken naar de werkelijkheid van alledag. In werkelijkheid overlapt het overgrote deel van de autochtonen en het overgrote deel van moslim migranten elkaar wat betreft opvattingen en dagelijkse gewoontes. Dat kun je niet alleen waarnemen als je samenwerkt, contacten en vrienden hebt aan ‘de andere kant’, het blijkt ook uit onderzoek.
Lees verder

Rooie Nelie

Vreest niet: er wordt binnen de SP geen feministische coup gepland, we zijn geen splijtzwam en geen scheurmakers. We komen niet het volgende congres binnenstormen met ontblote buik of om onze beha’s te verbranden. We gaan geen mannen aan de schandpaal nagelen of langs de meetlat leggen. Maar een aantal vrouwen binnen de SP vindt wel dat er meer aandacht moet zijn binnen een socialistische partij voor de positie van vrouwen. Dus komt er een groep bij elkaar, en ik was ook gevraagd om daar bij te zijn. Wat ik van harte deed.
Lees verder

Paradise Now


(Naeeda Aurangzeb)

Is het mogelijk om een film te maken over twee mannen die op het punt staan om een zelfmoordaanslag te plegen, zonder in politieke propaganda te schieten, en vooral de menselijke kant te laten zien? Oordeel zelf. Hany Abu Assad, in Nederland woonachtige Palestijn heeft er een film over gemaakt, Paradise Now. Ik vond het een aangrijpende en emotionerende film, en ik denk – niet alleen omdat ik er zoveel van herkende van mijn werk in de Palestijnse gebieden. Abu Assad laat de twee mannen zien, indrukwekkend gespeeld, haast zonder commentaar en zonder oordeel. Ik ga het verhaal niet vertellen. Gisteren was de voorpremiere, de film komt binnenkort in de bioscopen. Ga zien.
Lees verder