Gaza 8 april 2006

Fatma wil de foto’s zien van de Roots Club gisteren. Ze is er nog nooit geweest. Ze heeft vijf dochters en een zoon die er allemaal wel heen willen. Spijtig zegt ze: dat is te duur voor ons. Behalve al haar kinderen die eten moeten en naar school, de modebewuste meiden zien er altijd uit als door een ringetje te halen, heeft ze twee bejaarde ouders waarvan de vader invalide is, een man zonder werk en nog een hele sleep broers, schoonzussen en neefjes en nichtjes die weinig of niets verdienen. Net wil ik voorstellen om haar meiden een keer te tracteren op de Roots Club als ze zegt dat het ook maar beter is, want als ze een keer zijn geweest willen ze natuurlijk steeds weer, en dan is het maar beter als ze helemaal niet gaan. Ik begrijp dat ik ze er geen plezier mee doe om een keer aan iets te ruiken wat verder onbereikbaar voor ze is.

Lees verder

Gaza 7 april 2006

Als we onze Palestijnse vrienden vragen hoe het met ze is, per email of telefoon, dan horen we meestal het gaat wel, alhamdulillah. Echt weten hoe het in Gaza is, daar komen we pas achter als we er zijn. Eerste indruk: bij grenspost Erez. Is dat helemaal verlaten dan kan er niemand uit en dan gaat het slecht. Deze keer stonden er bussen te wachten aan de Israelische kant, en kwam er een stoet Palestijnen langs de dranghekken en de soldaten die vergunningen en identiteitsbewijzen controleerden. Voornamelijk vrouwen en kinderen, de enige man die ik zag was bejaard. Maar deze keer niet de zieken, de meesten bijna zichtbaar terminale patienten die toestemming krijgen om zich in Israel te laten bestralen of opereren. Veel jonge vrouwen. Als wij ons gatepasje hebben en ons de andere kant op bewegen zie ik het zusje van Maha staan wachten – ze heeft een dagvergunning om voor haar werk bij een humanitaire organisatie naar de Westoever te reizen. Dat vrouwen er makkelijker uitmogen dan mannen heeft nog een onverwacht emancipatorisch effect.
Lees verder

We zijn er

We zijn in Gaza!
Joes zit hiernaast de teams les te geven over herseninfarcten.
Om de paar minuten een doffe klap. Niemand geeft een krimp. Het Israelische leger bombardeert op leeg terrein. Gewoon om te pesten.

Vanavond op de flat schrijf ik een uitgebreider verhaal.
Dit alleen even om de achterban te laten weten dat alles in orde is.

Tussendoor

helaas, we hangen nog steeds op Schiphol. Defect in het vliegtuig. We worden omgeboekt en komen waarschijnlijk te laat om vandaag nog Erez over te kunnen voor de gevangenis die Gaza is sluit.
Maar dingetje op mijn laptop doet het. Althans op Schiphol.
Joes en ik doen groeten aan Helma, Alexandra, Eelco, Josette, Ruud, Annechien, Jan, Deny.
Wordt vervolgd

Dagboek 5 april 2006

Veel pers gisteren, bij de presentatie van het manifest, (tekst stond gisteren op het weblog) wel vijf camera´s van verschillende tvprogramma´s, gewone camera´s en schrijvende pers niet geteld. Wat er in dat manifest staat is niet de reden dat het journaal er aandacht aan gaf, al moest het concurreren met Verdonk die zoals verwacht ja heeft gezegd, wel wie het waren die het zeiden. Natuurlijk was er een vraag van de pers of dit geen aanval was op de huidige regering, en natuurlijk zei Tineke Lodders van het CDA dat dat de bedoeling niet was, en Dijkstal had me nog verteld dat dat de reden was waarom het manifest pas na de gemeenteverkiezingen was gepresenteerd, maar natuurlijk kan iedereen die kan lezen weten dat het wel degelijk gaat omkritiek op het huidige regeringsbeleid.
Lees verder

Eén land, één samenleving

Vanochtend al in Volkskrant en Trouw, straks de persconferentie in Nieuwspoort, het manifest van een aantal oud-politici. De gehele tekst, wel lang, hieronder. Ik heb het meest relevante gedeelte vetgedrukt.
De ondertekenaars: Hans Dijkstal (VVD), Bas de Gaay Fortman (GroenLinks), Jos van Kemenade (PvdA), Tineke Lodders (CDA), Anja Meulenbelt (SP), Jan Terlouw (D66), Kars Veling (ChristenUnie) en initiatiefnemers Rinus Penninx (hoogleraar etnische studies UvA), Mohamed Rabbae (Genoeg is genoeg).
Lees verder

Dagboek 3 april

Het ziet er naar uit dat ik weer naar Gaza ga, met vaste reisgenoot van stichting Kifaia Joes Meens. De toestemming van het Israelische leger is binnen, de papieren liggen klaar, als er tussen nu en woensdagmiddag dat we bij Erez de grens over moeten niets gebeurt zitten we daar woensdagavond.
Lees verder