De eerste golf feminisme (eigenlijk zowat de zevende, maar daar hebben we het nu even niet over) vocht behalve voor kiesrecht voor vrouwen vooral ook voor het recht van vrouwen op arbeid. Nu was het zo dat vrouwen uit de arbeidersklasse bijna altijd wel moesten werken, maar juist de vrouwen uit de burgerlijke klasse mochten niet. De redenatie van die eerste feministen was dat er ook vrouwen waren die niet wilden of konden trouwen, en dat zij ook recht hadden op financiële zelfstandigheid en een menswaardig bestaan zonder afhankelijk te worden van bedeling of familie.
Emancipatie, de stand van zaken (1)
Hebben we nou met die tweede golf emancipatie veel bereikt? Wel degelijk.
Als ik aan jongere vrouwen uit moet leggen waar het feminisme van 35 jaar geleden over ging illustreer ik dat vaak aan mijn eigen leven: toen ik nog jong was was er nog nauwelijks seksuele voorlichting, en de pil moest nog worden uitgevonden. Als je zo stom was om zwanger te raken dan werd je stevig onder druk gezet om te trouwen. Abortus was nog illegaal en gevaarlijk, als je de weg al wist. Ongehuwd moeder zijn bestond wel, maar was een schande, en zoiets als de bijstand was er nog niet. Als je trouwde werd er tamelijk vanzelfsprekend vanuit gegaan dat je op zou houden met werken en je kon vanwege kinderen nog ontslagen worden. En als je man gewelddadig bleek kon je nergens heen. Geweld binnen het huwelijk was nog onbespreekbaar en verkrachting binnen het huwelijk was niet strafbaar.
Lees verder
Clinton
Het is waarschijnlijk dat ik zo’n hekel heb aan Bush dat Clinton in mijn ogen weer bijna aardig is geworden en ik nu een vriendelijke droom over hem had. Clinton en ik zaten naast elkaar op een saai congres, toen hij in mijn oor fluisterde: zullen we er met z’n tweeën tussenuit knijpen, ik heb nog een paar uur voordat mijn vliegtuig gaat. Ik pakte een rugzakje vol met voedsel en een flesje wijn en we gingen lopen. Al gauw waren we het pad kwijt en liepen door de modder en klauterden een berg af. Je bent helemaal niet zo’n echte vrouw, zei Clinton waarderend, toen ik ook nog zonder zijn hulp een rivier was overgestoken.
De echte Clinton had waarschijnlijk liever een echte vrouw gehad.
Helaas was in mijn droom mijn camera kapot, dus ik zal nooit kunnen bewijzen dat het echt gebeurd is.
Partnerkeuze en emancipatie
Dit schreef Martin van Rijnstraete op de SP-site, als antwoord op mijn stelling: “Het lijkt ondertussen zo’n oud thema: hoe combineer je werk en zorg. Vroeger waren de christelijke partijen geen voorstander van ‘werkende vrouwen’, als die ook nog kinderen hadden. Nu wil het kabinet meer vrouwen de arbeidsmarkt op. Tegelijk wordt de kinderopvang weer behoorlijk afgebroken. Moet er niet weer eens wat ‘vrouwenactie’ komen? En met wat voor punten?”
“Combinatie werk en zorg, het blijft tobben. Wij willen ook kinderen maar ik heb al uitgerekend dat het niet loont voor mijn vrouw om dan te blijven werken. De kinderopvang gaat meer kosten dan zij verdient. Allebei deeltijd werken gaat ook niet, deeltijd banen zijn er amper in mijn beroep. Daar komt nog eens bovenop dat ik meer verdien dan mijn vrouw, het loont dus voor mij om fulltime te werken. Wij hebben besloten dat ik blijf werken en mijn vrouw stopt als er kinderen komen. Tegen de wil van het kabinet, een gruwel voor de feministen maar voor ons de beste oplossing. Een derde feministische golf gaat onze rekeningen vast niet betalen en het kabinet ook niet. Bovendien blijven we zo onafhankelijk van allerlei regelingen en subsidies die zo weer afgeschaft kunnen worden. Zie de perikelen rondom de fiscaliteiten kinderopvang. ”
Martin van Rijnstraete
Lees verder
Gastarbeiders en migranten
Dinsdag hield Jan Marijnissen zijn verhaal bij het debat met de regering over de conclusies van de commissie Blok, over het integratiedebat dus.
Ik ben erg blij met Jan’s bijdrage. Jan begint met zijn herinneringen aan de ‘gastarbeiders’ van toen, de Spanjaarden en Turken, waar hij in de worstfabriek en ijsfabriek mee samenwerkte. Dat vind ik mooi, en terecht, als tegenwicht tegen de harde en harteloze toon waarop er nu vaak over migranten wordt gepraat.
Lees verder
Werken in de Eerste Kamer
Op verzoek: antwoord op de vraag wat we daar nou eigenlijk doen in de Eerste kamer. Dat is een vraag die we onszelf ook regelmatig stellen, dus leuk om te beantwoorden.
Eerste Kamerwerk is een interessante en ook wel een beetje rare klus. Eigenlijk zijn we als SP voor de afschaffing van de Eerste Kamer, het is een ouderwets niet erg democratisch overblijfsel, maar wel als er wat beters voor in de plaats komt. En zolang het bestaat nemen we loyaal deel en doen ons best.
Ik ben er door de SP in gevraagd. Ik ben niet direct verkozen, zoals de parlementsleden in de Tweede Kamer wel. Het aantal zetels dat wij te vullen kregen hing af van de verkiezingen van de Provinciale Staten. Lees verder
Brievenactie voor Palestijnse gevangene
Voor wie mee wil doen aan een brievenactie voor de vrijlating van Palestijnse politieke gevangenen, klik op het rood gemaakte woord.
Dank, Miriam!
Na het zomerreces
Volgende week de eerste zitting van de Eerste Kamer. Gisteren kwam mijn fractie weer bijeen. Wat gaan we aanpakken, het komende jaar. Werk verdelen. Eerst mijn post die zich in de zomermaanden had opgestapeld. Half uurtje voor de eerste schifting.
Alfrink College
Op het Alfrink College in Zoetermeer doen ze een Midden Oosten project. De leerlingen gaan zich daar op voorbereiden door zich in te leven in een van de posities in het Palestina/Israël conflict, en er dan een debat over voeren. Ik ga daar dan een keer college geven.
Op dit track kunnen leerlingen aan mij vragen stellen, die ik dan beantwoord (voor zover ik kan) of door verwijs.
DEZE TRACK IS DUS GERESERVEERD VOOR LEERLINGEN VAN HET ALFRINK COLLEGE.
Alle anderen, even niet mee bemoeien.
Hype
Het grote privilege van een weblog is dat je zelf uit mag maken waar je het wel en niet over wilt hebben. Ik hoef dus niet, zoals de dagbladen en tv programma’s achter elke hype en provocatie aan om ‘de boot niet gemist te hebben.’ Dus had ik zo te zien als zowat de enige Nederlander even géén commentaar op het programma met Ayaan Hirsi Ali.
Niet dat de emancipatie van moslimvrouwen me niet aan het hart gaat, integendeel. Maar ik denk dat die niet gediend is met one-liners, simplisme en geschreeuw van voor of tegen. Wat daar voor nodig is zijn geen meningen maar inzicht, kontakt met de mensen waar het om gaat, strategisch denken. Weten dat emancipatie met stappen gaat en niet van boven naar beneden georganiseerd kan worden. Meer weten over de oorzaken van geweld en wat je daar aan kunt doen.
Lees verder

