Klusjesdag. Wasje, afwasje, achterstallige email en post, dossiers bijwerken en op een plaats leggen waar ik ze ook kan vinden. Al die dingen die ik niet echt werk vind maar die toch moeten. Een eeuwigdurend gevecht met het papier dat ik altijd verlies. Nooit is er een moment dat ik kan zeggen: nu ligt alles op z’n plaats en kan ik het vinden. Soms is het net archeologie: die brief, dat was ongeveer een week geleden, die moet dus liggen onder die dikke laag Eerste Kamer en boven de stapel krantenknipsels die ik nog in mappen moet stoppen.
Pas heb ik negenenveertig verhuisdozen met papier naar het Internationale Archief voor de Vrouwenbeweging gebracht. Alles wat ik jarenlang had bewaard. Dat hebben ze graag in ontvangst genomen, want de meeste archieven krijgen ze pas wanneer iemand dood is en dan kunnen ze geen vragen meer stellen. Het is een mooie deal, zij mogen alles hebben, ook het oorspronkelijke manuscript van De schaamte voorbij en als ik ooit nog eens iets zoek kan ik het daar waarschijnlijk beter vinden dan in mijn eigen huis.
In Gaza vragen ze me wel eens waarom ik geen husband heb. Dan zeg ik, wat moet ik met een husband. I need a wife.
Leukste klus vandaag: de foto’s uitzoeken voor mijn komende boek over het leven in de Gazastrook: Habibi, habibi. (Schatje, schatje, of o liefste)
Die titel had ik trouwens al in mei, lang voor de fil shouf shouf habibi uitkwam.
Herman moet mij gauw leren hoe ik foto’s meeblog.
Herman? Afspraakje?

Peter Fleur (commentaar 1) reageerde op mijn opmerking over de hoeveelheid papier die we als kamerleden weg moeten gooien. Daar willen we wel wat aan doen. We krijgen bijvoorbeeld allevier waanzinnig duur drukwerk, rapporten, terwijl we daar als fractie hoogstens één van nodig hebben. Die willen we teruggeven, maar ja, dat is weer extra werk voor de beheerders. Over de openbaarheid…

Lees verder →

Vanochtend met Helma gewerkt aan de administratie van Stichting Kifaia. Gelukkig doet het net het weer in Gaza en krijgen we weer e-mail berichten door. Of onze ploeg mensen binnenkort Gaza weer in kan is nog steeds niet duidelijk, er worden steeds meer mensen bij de grens tegen gehouden.
Ik probeer altijd woensdagmiddag vrij te houden voor de sauna. Dat lukt soms. Ik werk vaak ’s avonds, meestal in het weekeinde ook. Ik heb veel les gegeven over het voorkomen van burn-out maar ben er zelf geen held in. Dit keer lukte het. Woensdag is het meisjesmiddag in mijn favoriete sauna. Dat betekent dat het een vrolijke multiculti belevenis is, met alle kleuren lijf tussen vaalroze, koffie met melk, caramel en bittere chocola, en in alle maten, sprietdun, zwanger, zwanger geweest of al grijs en slecht ter been. En veel Nederlands met accent, of andere talen vermengd met Nederlands: Koreaans, Berbers, iets Oosteuropees hoorde ik, Papiaments en Jordanees (uit de Jordaan, waar ik woon, niet uit Jordanië). Grote verzustering in het bubbelbad. Ik ben er volstrekt anoniem. De beste manier om je onzichtbaar te maken is al je kleren uittrekken. Terwijl ik lig te dobberen of te zweten vang ik flarden van gesprekken op: sranang sranang sranang bankstel, gaat het dan, of berbers berbers berbers evaluatie berbers. Ik voel me er erg thuis, en word van de hitte aangenaam dom en sloom. Stom genoeg las ik vervolgens tijdens de maaltijd VN, en mij hersens sprongen weer op scherp. Ik had me moeten beperken tot de Privé en de Story die ik er altijd lees. Maar waar ik me nu weer aan erger komt morgen.