Hierbij een lijstje van bijeenkomsten waarop ik zal spreken, soms kort, soms lang, soms in een forum.
Voor wie dat interessant vindt.
Lees verder
Hierbij een lijstje van bijeenkomsten waarop ik zal spreken, soms kort, soms lang, soms in een forum.
Voor wie dat interessant vindt.
Lees verder
De kerk, gisteren. De Amsterdamse Studentenekklesia. Deze zondag werd de schriftuitleg, dat wil zeggen de preek gedaan door Ton Honig. Die was net zo blij met het boekje van Geert Mak als ik. Het gaat om tegenverhalen. Zoals je de bijbel kunt lezen als een groot tegenverhaal, tegen het donkere decor van bestaande sociale, economische en politieke structuren hebben we ook nu behoefte aan tegenverhalen. Tegen de waan van de dag.
Lees verder
Het is vandaag een jaar geleden dat ik mijn eerste berichtje op mijn weblog zette. Tijd voor een kleine evaluatie. Een pas op de plaats.
Toen ik begon was ik nog redelijk naiëf over de werking en het werk dat het kost om een weblog bij te houden. Ik dacht, elke dag een stukje, wat foto’s, voor mij als veelschrijvend persoon met veel activiteiten die daarvoor in aanmerking komen moet dat makkelijk te doen zijn. En bovendien miechelt het van de citaten, nieuwtjes en andere mensen die ook iets bij kunnen dragen. Een jaar later constateer ik a. dat een weblog veel meer tijd kost dan ik had gedacht, dat ik het b. ook erg de moeite vind omdat de werking ervan groter is dan ik vermoedde, c. dat het me erg tot nadenken zet hoe je het goed moet doen. Het houdt me scherp en bij de les. Het heeft me enkele keren voor interessante problemen gezet van hoe nu verder, vooral omdat we begonnen met grote openheid: iedereen die wilde kon haar of zijn reactie er op kwijt. Dat gaf niet alleen leuke effecten.
Lees verder
Gelukkig zijn er nog een paar journalisten die het wel aandurven om een kamerlid als Hirsi Ali kritisch te volgen in haar werk. Frank Poorthuis en Raoul du Pré. (Volkskrant van vandaag) Ze hebben het over het in de wandelgangen ook van haar VVD collega’s gehoorde gemopper: ‘dat moet je als gewoon Kamerlid eens proberen’, toen alles weer eens op zijn kop stond vanwege een spoed-fractievergadering met Hirsi Ali.
Lees verder
Een klein incident in het najaar van 2004 was tekenend voor de nieuwe wind die was opgestoken in Nederland, schrijft Geer Mak in zijn pamflet, Gedoemd tot kwetsbaarheid, die ‘brief in een fles, zonder doel de toekomst in geslingerd en waar hij belandt mag de hemel weten’. Dat was het moment dat een imam weigerde om de hand te drukken van minister Verdonk, en de bewindsvrouwe daar een kleine demonstratie van maakte door secondenlang met die lege, uitgestoken hand voor de camera’s te blijven staan. Wat liet ze daarmee zien?
Lees verder
Het pamflet van Geert Mak is verschenen: Gedoemd tot kwetsbaarheid. Verplichte literatuur voor wie aan het proberen is de tijd waarin we leven te begrijpen. ‘Want hoe kunnen we deze geschiedenis ooit aan onze kleinkinderen vertellen, het verhaal van de laatste maanden van 2004? Wat zullen we ons nog herinneren? Het doorstoken lichaam in de Linneausstraat? De kelders die opengingen? De almaar bewegende lippen van politici en intellectuelen? De stilte van de stad? De toon, de nieuwe toon die opeens was ingezet?’
Lees verder

(Overleg na het beraad, Azough en deskundigen van bureau Transact)
Het is dat ik er zelf bij was, anders zou ik na het zien van het 8uur journaal hebben gedacht dat het debat over de eerwraak voornamelijk een ruzie was tussen Ayaan Hirsi Ali die opkwam voor de slachtoffers en minister Donner die daar niet voldoende voor wilde doen en dus bijna een ‘motie van treurnis’ aan zijn broek kreeg – die uiteindelijk nog even werd tegengehouden door de VVD fractie. Maar zo lag het niet helemaal.
Lees verder
Ik heb nog een stapel plannetjes voor het weblog, artikelen die ik zou willen vertalen, commentaren te leveren, maar deze dagen zijn gewijd aan VUT, prepensioen en levensloop regeling, waar ik aanstaande dinsdag over moet debatteren in de Eerste Kamer. Stapels rapporten, handelingen, memories van antwoord.
Onverwacht kreeg de PS, de Partij der Staartigen bezoek van een delegatie uit Palestina. En dat terwijl Josephine (voorzitter) en Kobus (secretaris) net aan het bijkomen waren van hun reces van de Eerste Kamer der Staarten Generaal. Paniek. Palestijnen. Hoe weten we dat het geen fundamentalistische extremisten zijn, vroeg Josephine, moeten we de AIVD er niet bijhalen? Ze hebben staarten, ze zijn te gast, dus we behandelen ze netjes, zei Kobus ongewoon flink voor zijn doen, want Kobus is een angsthaaspoes die nog banger is voor stofzuigers dan voor terroristen.
Lees verder