Meer ondervoeding in Gaza

In Gaza gaat het niet goed, of liever gezegd: nog slechter. Driekwart van de mensen daar is vluchteling en een groot deel van hen is afhankelijk van de voedselhulp. Die is al minimaal. Een tijd geleden kregen families die onder de armoedegrens van 2 euro per dag leven elke maand van de UNRWA (de vluchtelingenhulp van de VN) een sober voedselpakket, meel om brood te bakken, olie, suiker, wat linzen. Sinds de Europese landen minder geld sturen naar de UNRWA is dat al verminderd: nu krijgen mensen nog maar om de 45 dagen een voedselpakket. Dat komt mede doordat Nederland dit jaar niet bijdraagt aan de noodhulp.

voedselhulp

Lees verder

Heren, heren

Vandaag is de tienduizendste bezoeker van mijn weblog gepasseerd. Sinds februari is het dagelijks aantal bezoekers verdrievoudigd. Dat is leuk. Dan weet je ook een beetje waar je het voor doet.
Ik heb wel een verzoek. Het staat iedereen die dat wil vrij om commentaar te leveren op wat ik geschreven heb. Dat mag er best fel toegaan, al wordt het een beetje saai als het steeds maar dezelfde mensen zijn die op dezelfde manier laten weten dat ze het alweer niet met me eens zijn, maar vooruit, ook dat moet iedereen zelf maar weten. Maar er zijn ook heren bij die mijn weblog gebruiken om elkaar voor rotte vis uit te maken, en dat wordt echt vervelend. Je bent te gast, dus gedraag je. Leer wat van de moslimcultuur: daar maak je elkaar niet uit voor geitenneuker als je ergens op bezoek bent. En wees een echte man: ga even naar buiten en vecht het daar uit, als je echt de neiging niet kunt bedwingen om je tegenstander te gaan slaan. En hou je hier aan het onderwerp, aub. Argumenten overtuigen altijd meer dan gescheld.

Of herinner je even de mooie uitspraak van Jan Marijnissen z’n moeder: wie met modder gooit verliest grond.

Onfrisse alliantie

Eens was antisemitisme een van de duidelijkste kenmerken van ultrarechtse, ultranationalistische en neonazistische groeperingen. Maar daar is een merkwaardige kentering in te zien. Op de verkiezingslijst van Le Pen’s Nationale Front staat op de vierde plaats een joodse vrouw, Sonia Arrouas. Met Le Pen probeert ze een alliantie te sluiten tegen het oprukkende islamitische gevaar in Frankrijk, lezen we in Ha’aretz.

Lees verder

‘Mensen als ik kunnen niet bestaan’

In de Volkskrant Nebahat Albayrak, tweede kamer lid voor de PvdA over het integratiedebat. Albayrak werd 35 jaar geleden in Turkije geboren, en is nu Rotterdamse. Een gewone gelovige die niks radicaals heeft, maar na 11 september opeens afgeschilderd als iemand die in de westerse democratie nooit een plaats kan vinden. Ze zegt:
‘Het is gek opeens je hele werkelijkheid ontkend te zien worden. Niet alleen van mij, maar die van duizenden mensen’.

Lees verder

Bergen Binnen

Een oude joodse vriend maakte altijd een grap als ik zei dat ik naar Bergen ging: “Binnen, Buiten of Belsen?” Zelf had hij Bergen Belsen overleefd, dus hij mocht.
Bergen Binnen dus, het oude kunstenaarsdorp waar ik vroeger als kind veel kwam logeren. Mijn oma de schrijfster woonde er in de schuur naast mijn opa de kunstschilder. Die opa was niet mijn echte opa. Het was een erg modern arrangement, zeker voor die tijd, maar ja, het waren dan ook kunstenaars.

Lees verder

Marijnissen en Cliteur

Een paar dagen verschanst in Bergen om tot bedaren te komen. Met laptop en een stapel papier, dat wel. Vakantie is als je rustig kunt werken. Hoewel het ook in Bergen niet mogelijk is om even aan de wereld te ontkomen. Kranten. TV. Mail.
Gisteren kon ik met geen mogelijkheid meer bedenken wat mijn wachtwoord was om op mijn weblog te komen. Rustig was dat. Maar Herman hielp en daar ben ik weer.

Ik zie dat Jan een actie is begonnen om Cliteur weer aan het schrijven te krijgen. Politiek gezien hartstikke slimme zet om niet mee te huilen met de wolven aan beide kanten, maar op te komen voor het openbare debat.
Maar of ik ook een mailtje ga sturen naar Cliteur of hij alsjeblieft weer mee gaat doen? Ik geloof het niet.

Lees verder

Voor altijd koningin (2)

Ik moest er vroeg voor op, om op tijd in Den Haag te zijn, van daaruit met de bus naar Delft, weer met een andere bus naar de kerk, en dan anderhalf uur van te voren op de stoeltjes zitten wachten tot de dienst zou beginnen. Ik mopperde wat, dat het me wel erg van mijn werk hield, tot iemand zei: dit is je werk. Het volk vertegenwoordigen.

Lees verder