Hagar en Ismaël

Zondag. Mijn linkse kerk. Vandaag is het verhaal uit Genesis aan de beurt, over Hagar en Ismaël. Een politiek verhaal, maar ook een menselijk verhaal, zonder simpel zwart wit.

Het gaat over Abram, de aartsvader van joden, moslims en christenen. Ze zijn weggetrokken uit de slavernij en de ballingschap, naar het land Kanaän. Een nieuw begin. Maar Abrams vrouw Sarai is onvruchtbaar. Dat is meer dan de persoonlijke tragedie die het voor ongewenst kinderloze mensen in onze tijd kan zijn. Hier gaat het om het voortbestaan. Na tien jaar gewacht te hebben is Sarai’s geduld op. ‘Kom in mijn slavin’, zegt ze tegen Abram, ‘misschien word ik gebouwd uit haar’. De slavin is Hagar, een Egyptische. Abram doet wat hem gevraagd wordt, ‘hij komt in Hagar’ en ze wordt zwanger.
Lees verder

“Je besmeurt de islam”

De Iraanse Minou – het is niet haar echte naam – zit sinds twee maanden in een opvanghuis. Samen met andere bewoonsters keek ze naar de korte film Submission. “Sommige Islamitische vrouwen liepen weg”, vertelt ze. “Ze zagen het als een vijandige actie tegen de islam. De boodschap komt niet over. Dat het erom gaat dat je er als vrouw mag zijn, dat je een eigen identiteit hebt, vond ik er moeilijk uit te halen.”
Lees verder

Een nieuw soort fundamentalisme

Dick Pels heeft in VN van deze week een essay geschreven getiteld ‘Linkse zelfhaat als rechtse reflex’. Ik vind het geen makkelijk stuk, ik heb het twee keer gelezen voor ik het een beetje ‘had’, maar zeer de moeite. Er zitten voor mij in ieder geval een aantal herkenbare en inspirerende gedachten in.

De aanval op links, die al een tijdje geleden is ingezet, gaat vaak gepaard met insinuerend taalgeweld. (Waar rechtse intellectuelen geen monopolie op hebben, voegt Pels toe). Kenmerkend bij de discussies tussen links en rechts (die dus nauwelijks discussies zijn) is dat rechts links schuldig verklaart aan van alles, cultuurrelativisme, noem maar op, maar dat ‘degene die dit zegt zich ondertussen stilletjes uit de voeten maakt, en poseert als degene die de objectieve tegenspraak alleen maar van buiten af waar hoeft te nemen. Een van de gesprekspartners, en wel degene die het meningsverschil op gang heeft gebracht, doet net alsof hij er niet is’. Lees verder

Partijganger van de armen

Een opfrissingscursus socialisme, voor wie het woord een beetje afgesleten en dof geworden is, voor wie moeite heeft om de vraag te beantwoorden, wat is dat tegenwoordig nog in deze wereld, socialisme? is What’s Left een inspirerend boekje. Tenminste, dat vind ik. Ik heb het nog niet uit, maar leg het na lezing van een stuk even weg omdat ik dan al vol zit met zinnen waarover ik na wil denken. Neem het eerste stuk, van Huub Oosterhuis. Helderder verwoord wat Jezus en Marx met elkaar te maken hebben (en wat niet) ben ik nog niet tegengekomen.
Lees verder

De angst voor de migrant (10)

Emancipatie in stappen.

Ik vind dat de commissie Blok geen slecht werk gedaan heeft, maar één belangrijke sector in de samenleving die in de frontlinie staat van het integratiedebat, omdat ze zowel veel te maken hebben met allochtonen in oude stadwijken als met de autochtonen die daar wonen zijn de welzijnswerkers. Die hebben nu inmiddels het image meegekregen dat ze allemaal geitenwollenharen multiculti’s zijn, en dat is behalve onterecht erg jammer, want van de ontwikkelingen in die sector valt veel te leren.
Lees verder

Zwijgend achter Hirsi Ali?

Dat iemand een psychiater is garandeert niet dat ze begrijpt wat je zegt – psychiater en traumatoloog Carla Rus antwoordt op mijn stuk in de Volkskrant.

Hier komt haar tekst.
(De koppen in kranten zijn altijd voor de rekening van de hoofdredactie, die nogal eens wil aanscherpen of simplificeren wat de auteur heeft gezegd, het is de moeite om dat te onthouden.)

Veel moslima’s staan zwijgend achter Ayaan

Veel moslima’s zijn te getraumatiseerd om te kiezen voor de rechte weg van Hirsi Ali of Meulenbelts dubbelspoor, betoogt Carla Rus.
Lees verder