Voor wie het nog niet weet: dit is geen open forum maar mijn persoonlijke weblog. Niemand kan zich beroepen op enig recht om hier een bijdrage geplaatst te krijgen. Ik selecteer. Mijn criteria zijn niet of ik het ergens mee eens ben – wat iedereen eenvoudig zelf kan constateren – maar of ik het zinvol vind omdat een reactie iets toevoegt, tot een discussie leidt, of een aanleiding is er op te reageren.
Lees verder
Zoals wel eerder gezegd: ik ben het niet altijd met Uri Avnery eens, de oude veteraan die als jongen nog in de Irgun zat, een van de zionistische ondergrondse groepen – ik was een terrorist, zegt hij zelf – en zich geevolueerd heeft tot een van de scherpste critici van het huidige Israelische regime. Al in de tachtig is hij nog steeds een onvermoeibaar activist, pas stond hij nog vooraan bij de voedseltocht naar Gaza, stop the siege, en ook was hij altijd de eerste die met de Palestijnen ging praten, ook toen dat nog verboden was en neerkwam op landverraad. Zo zegt hij nu ook al een hele tijd dat er wel met Hamas gepraat moet worden. Ook als je het soms met hem oneens kan zijn, het blijft altijd de moeite waard wat hij zegt.
Lees verder
Te gast: Uri Avnery
1.3.08
Good Morning, Hamas
WE ISRAELIS live in a world of ghosts and monsters. We do not conduct a war against living persons and real organizations, but against devils and demons which are out to destroy us. It is a war between the Sons of Light and the Sons of Darkness, between absolute good and absolute evil. That’s how it looks to us, and that’s how it looks to the other side, too.
Lees verder
De twee kunstenaars in de dop in de families Abu Zaid en Al Ghussein, dat zijn Waseem en Nour. Nour maakte een portret van mij met sigaret en banaan. En Waseem maakte een tekening: Gaza is a big jail.
Lees verder
Khaled heeft voor mijn laatste dag weer feesteten georganiseerd, Fatma uitgenodigd die twee van haar dochters mee heeft genomen, Nour en Wala’a. Nour en Wassim die door de families “Picasso en Michelangelo” worden genoemd maken tekeningen, Nour maakt er een van mij, dan moet ik wel stilzitten en niet zo met mijn handen praten. Fatma zit ondertussen aan haar mobieltje benzine te regelen. Er is weer een vracht benzine de Gazastrook ingekomen, maar dat gaat naar Hamas en eerst naar de ambulances die ik de volgende dag dan ook weer kan horen loeien als er doden en gewonden worden afgevoerd. Maar voor het NCCR is nog geen benzine over, hoe Fatma ook pleit. Ze hebben nog een kleine voorraad.
Lees verder
Ben er, met vertraging.
Spoedig laatste Gaza verhaal.
Eerst slapen.
Ik heb nog een verhaal, over een gezellige familieavond tussen het geweld. Maar die komt. Met foto’s. Er komt nog een journalist langs en dan ga ik op weg naar Erez om er uit te komen. Als het lukt.
Bid en duim.
Een vreemde vredige ochtend op het kantoor. Bijna alsof er niets aan de hand is, behalve wat gedonder in de verte en de elekriticteit die om de haverklap uitvalt, maar dat doet ie wel vaker. Fatma heeft haar jongste dochter Nour meegenomen want de kinderen gaan vandaag niet naar school. Voor Nour is Khaled een lieve oom, ze komen graag na school bij hem langs, oom Khaled een kusje geven, en kijken of hun moeder er nog is.
Lees verder
Vannacht om half twee een daverende klap. Het schijnt dat het hoofdkwartier van Haniye is platgebombardeerd. Elke dag rijden we daar van de flat naar het kantoor langs. Uiteraard was Haniye zelf daar niet. Maar wie er wel geraakt zijn weten we nog niet.
Haaretz zegt 63 doden.
Lees verder
Vijf en veertig doden.
De ziekenhuizen vol gewonden, een aantal van hen nog kritiek.
Lees verder