Besnijdenis

Er is ook wel eens goed nieuws. Volgend berichtje werd ingezonden door Jolande. Dank je wel, Jolande.

Gister, zondag, was het de 2e internationale dag tegen ‘vrouwenbesnijdenis’ (in mijn ogen: genitale verminking).
Ik heb genoten van de feiten dat:
1) het item op ‘prime time’ (8 uur journaal) redelijk integer te berde komt. Weliswaar met een bijna huilend meisje over hoe erg de ‘ingreep’ was (maar ach, ja, het IS no doubt about it ook gruwelijk) – maar ook met een mannelijk imam die netjes vertelde dat dit dus NIET in de koran staat. Lees verder

De Ayaan fanclub

Joost Zwagerman, een van de autochtone Hirsi Ali fans, vindt de linkse kopstukken die niet openlijk met ‘de grondbeginselen van Hirsi Ali’s emancipatieprogramma’ instemmen blijk geven van benepen vrees. Want Hirsi Ali neemt volmondig en volhardend links-liberale standpunten in en opereert vanuit de traditie van activisme en feminisme, vindt hij. Dat ze bij de VVD terecht is gekomen is volgens Zwagerman (Volkskrant 31 januari) meer toeval, en te wijten aan het feit dat de PvdA zich oostindisch doof hield voor de door haar aangekaarte voetangels en klemmen in de huidige multicultuur. (Zal de VVD fijn vinden om te horen) En dat ze doorgaans wordt gesteund door een gezelschap publicisten en columnisten bij wie een zorg om een kennelijke islamisering van de Nederlandse samenleving beduidend groter is dan een solidariteit met verdrukte moslimvrouwen in binnen- en buitenland is ook haar schuld niet.
Lees verder

Kleurenblind

Het is een oude les uit de zeer verguisde jaren zeventig en tachtig, toen het op opleidingen voor beroepskrachten die met mensen gingen werken nog zeer normaal was om over diversiteit na te denken. Of anders gezegd: het gegeven dat je als hulpverleners, welzijnswerkers, therapeuten en opbouwwerkers te maken zou krijgen met mensen met verschillende religieuze en culturele achtergronden. Ik heb daar twintig jaar les in gegeven. Ik vond het vooral belangrijk dat de hulpverleners zich niet alleen bewust waren van die anderen, van hun opvattingen, gewoontes, geloof, maar ook van die van henzelf.
Lees verder

Zwartwitvirus

‘In het huidige klimaat van hysterische partijdigheid is nuance bijna een revolutionaire daad’. Pieter Hilhorst vanochtend in de Volkskrant.

Ik had het over meervoudige partijdigheid, een term uit de hulpverlening, en hoe moeilijk mensen het vinden om niet af te gaan wegen wat er erger is, om dan vervolgens de andere kant weg te poetsen, te bagatelliseren. Maar het grote gezelschapsspel dat nu is uitgebarsten, wat is erger, de tasjesroof of het feit dat de tasjesdief nu dood is en wie heeft er het meeste ongelijk, kun je ook anders omschrijven. Pieter Hilhorst zegt eigenlijk hetzelfde met andere woorden.
Lees verder

Tegenlicht

Laat ik meteen bekennen dat ik ondertussen nogal een hekel heb gekregen aan alle live-discussies op de tv, actuele rondetafelgesprekken en dergelijke. De opzet is bijna altijd een variatie op het thema zet de grootste tegenstanders tegenover elkaar, zorg ervoor dat niemand behoorlijk kan zeggen wat hij of zij wil en geef ze zo weinig tijd dat ze alleen in simpele one-liners kunnen spreken. Zulke programma’s zijn erg slecht voor mijn humeur dus als het even kan kijk ik niet. Met zo’n verwachting begon ik gisteren aan Tegenlicht dat als thema de stigmatisering van de islam had. Leuk gedaan, dacht ik meteen cynisch, het gaat over de islam en je nodigt twee niet-moslims uit, Geert Mak en Kees Beekmans en als derde een rabiate ex-moslim anti-moslim. Is het niet eens tijd dat we ophouden met over de hoofden van mensen heen over die mensen te praten dacht ik.
Lees verder

Tragedie

Column die ik schreef voor Zorg + Welzijn

Gesprek bij de borrel. De man tegenover me zegt: ‘Voor die vrouw is het veel erger. De familie van die jongen komt er wel overheen dat hij dood is. Maar zij moet haar hele leven door met de gedachte dat ze iemand heeft gedood’. Die onbedwingbare neiging om af te wegen wat er erger is, leed tegen leed.

Het was onvermijdelijk en het zal de laatste keer niet zijn. Zo gauw er in een conflict allo tegenover auto komt te staan, splijt een groot deel van de Nederlandse bevolking als de Rode Zee. Jongen steelt tas van vrouw, vrouw rijdt hem achterna en rijdt hem dood.
Lees verder

Marokkaans Manifest

Afgelopen woensdag werd in Amsterdam de perspresentatie gehouden van het nieuwe Marokkaanse initiatief: Het Marokkaanse Initiatief vóór Sociale Cohesie en Burgerschap en tégen Discriminatie en Marginalisatie. Het was een mooie zaal vol mensen, vrouwen en mannen, jongeren en ouderen.

Ik vind het een prima initiatief, dat ik van harte ondersteun.
Opvallend was dat er nauwelijks pers aanwezig was. Dat steekt wel heel schrijnend af tegen het mediacircus dat zich afspeelde bij de Tweede Kamer toen Hirsi Ali weer verscheen, en ze live zendtijd kreeg om haar verhaal te houden. Ik ben tot nu toe in de pers twee reacties tegengekomen op het Marokkaanse initiatief. Een column van Martin Bril (Volkskrant) die het een wonderlijke bijeenkomst noemde. Hoezo wonderlijk?
Lees verder

Islamofobie

Kleine vooruitgang.
Om een verschijnsel aan te kunnen pakken moet je het waar kunnen nemen, heb je er woorden voor nodig. We hebben een woord om jodenhaat mee te benoemen, antisemitisme. We weten wat racisme is, al denk ik dat een paar herhalingscursussen voor deze samenleving geen luxe zouden zijn. In ‘mijn’ tijd zochten we naar een woord om de achterstelling van vrouwen mee aan te duiden. Dat werd seksisme, discriminatie op grond van sekse, dat opgenomen werd in de Nederlandse taal. Misverstanden soms nog: heeft dat met seks te maken? Lees verder

Ik eis mijzelf terug

Sartre schreef eens een boekje over antisemitisme, Overdenkingen bij het joodse vraagstuk. Fouad Laroui las het als jongen, en twee dingen vielen hem er in op. (Volkskrant van vandaag, onder de kop: ‘ik eis mijzelf terug’)

Ten eerst: de heldere definitie van het racisme: je neemt van een individu één kenmerk – zijn huidskleur, zijn etnische afkomst – en daarmee verklaar je het hele individu.

Lees verder

Rondom tien

Gisteren keek ik naar Rondom 10. Live uitzending met Balkenende. Onderwerp: de problemen na 2 november. Het was een aardige poging. Maar ook nu weer, wat werd er slecht geluisterd. Een paar mensen benadrukten dat er sindsdien ook veel goede burgerinitiatieven op gang waren gekomen, en dat in sommige buurten mensen elkaar meer opzoeken dan voorheen. Wat ik kan beamen. Maar er was ook een vrouw, met hoofddoek, die vooral de vijandigheid benadrukte waar ze mee te maken heeft en die is toegenomen. Die dag had een man haar nog toegebeten dat ze haar hoofddoek af moest doen. Die vrouw was niet erg te spreken over de acties van Hirsi Ali, en vreesde wat er nu weer zou gaan komen wanneer Hirsi Ali met nieuwe acties zou komen, een nieuw boek, een film. Niemand van de aanwezigen had daar een antwoord op, ook Balkenende niet, anders dan nee, natuurlijk kunnen we Hirsi Ali de mond niet snoeren, u moet het debat maar aangaan.
Lees verder