Alweer Hirsi Ali

Knorrend van ongenoegen achter mijn PC, ingezonden brief voor de Volkskrant, alsof ik niks anders te doen heb.
Er is niks mis met het buitenparlementaire anti-islamitische activisme van Hirsi Ali, zegt Couwenberg, en vindt het raar dat Hirsi Ali niet wordt ondersteund door Nederlandse feministen. Nou, wel door Opzij, die haar naar voren heeft geschoven als de aanvoerster van de derde feministische golf die de allochtone vrouwen moet bevrijden, met voorbijgaan van al die vrouwen die daar al vele jaren aan werken. Maar niet door mij, dat klopt. Maar de redenen slaat Couwenberg gemakshalve maar helemaal over. Dus moest er maar weer een ingezonden brief. Deze:
Lees verder

Kaninefaten

Erg leuk, de opwinding over de Hunebedden. Grapje van Loesje, overgenomen door Piet Reckman, door velen erg serieus genomen. Niet alleen op mijn weblog komen de reacties maar ook op mijn email en nog een serieuze brief door mijn brievenbus gestoken.
Ik had het helemaal verkeerd. Hunebedden zijn geen mensen maar graven en de mensen die ze bouwden zijn de mensen van de Trechterbekercultuur die geen naam hadden en zich waarschijnlijk Mensen noemden. En verder heb ik een aantal volkjes en volksstammen die zich in Nederland vestigden (dat, jawel, uiteraard, toen nog geen Nederland heette) discriminerenderwijze overgeslagen, met name de Franken, de Kaninefaten, de Ieren, de Noormannen, de Marezaten, de Batavieren. Om het nog maar niet te hebben over de sporen die bezetters hebben nagelaten, de Romeinen, Spanjaarden, de Fransen enzovoorts. Nederland bleek ook toen het nog geen Nederland heette nog véél multicultureler dan ik dacht, maar ja, ik zat op school altijd te dromen.
Wie kwamen er bij Lobith in ons land de Rijn afzakken? Absoluut. De Hunebedden. Met Asterix en Obelix. Lees verder

Vreemde invloeden

Interview met Pére Datéve Muradian van de Armeense apostolische kerk aan de Kromboomsloot in Amsterdam. In de Volkskrant. Een paar zinnen die me opvallen: dat de kerk in 1714 zijn deuren opende. Dat was de tijd dat Amsterdam een tolerante stad was, en een toevluchtsoord voor onder andere joden en Armeniërs. Een deel van die Armeniërs verdween weer – we zijn net trekvogels zegt Pére Datéve, daarom hebben we de kraanvogel als symbool – toen ook andere landen toleranter werden en joden en Armeniërs toelieten. Nu is het aantal Armeniërs weer toegenomen, die Nederland binnenkwamen als ‘christenturken’ met de Turkse gastarbeiders mee. Nadat de kerk gesloten was is die nu sinds 1989 weer open. Ook zijn er duizenden christenen uit Irak weggetrokken. Sadam Hussein was een schurk. Maar wat wel eens vergeten werd: hij was wel een dictator aan het hoofd van een seculiere staat. Er was toen meer godsdienstvrijheid voor de christenen in Irak dan nu.
Lees verder

Nederland, niet kapot te krijgen (4)

Leeuw
Ik ben Jord Teeuwen, amateurvoetballer. Ik heb een hekel aan watjes. Aan het begin van een wedstrijd geven profvoetballers de tegenstander een hand. Wij gaan dat, als amateurs, ook doen. Vanaf nu wens ik onze gasten een prettige wedstrijd. En daarna gaan we er keihard tegenaan.

Ik ben Derwisj Maddoe, voorzitter van de Nederlandse Moslimraad. Ik ga dit jaar veel meer naar de synagoge. En ik beloof dat ik ook regelmatig naar de kerk ga. Het kan geen kwaad om in andermans parochie te prediken. Want praten met elkaar is goed, maar luisteren nog beter.
Lees verder

Nederland, niet kapot te krijgen (3)

Leeuw
In de initiatiefgroep van Nederland, niet kapot te krijgen zitten naast Deny de Jong en Jan Andreae nog een paar mensen: Enrico Bartens, Hans Elsendoorn, Dorus Teeuwen en Ron Walvisch.

En bij de ‘ambassadeurs’ zijn er nog een paar, behalve Doekle Terpstra, Sjors Fröhlich, en imam Derwisj Maddoe, dat zijn op dit moment Dieuwertje Blok (presentatrice), Umberto Tan (presentator Studio Sport) en Anja Brink (Korpschef politie Noord-Holland noord).
Lees verder

Nederland, niet kapot te krijgen (2)

Leeuw
Inmiddels is bekend gemaakt wie de initiatiefnemers zijn achter de geheimzinnige advertenties Nederland, niet kapot te krijgen. Niet wie iedereen dacht, tenminste, in het gekrakeel dat losbarstte. De initatiefnemers zijn Jan Andreae, een trainer met wie ik vele jaren samenwerk in de Balkan en in Gaza, en Deny de Jong, van Ideeël Organiseren, met wie ik ook in Gaza werk, omringd door een twintigtal Nederlanders die het project ondersteunen. Waaronder ik, als bestuurslid van de ad-hoc stichting die voor de gelegenheid is opgericht. Gewoon, een stelletje onafhankelijke Nederlanders die vonden dat ze iets moesten doen. Jan en Deny hebben zich het schompes gewerkt, en binnen korte tijd hadden ze een indrukwekkende lijst van ondersteunende mensen, organisaties en geldschieters bij elkaar.
Lees verder